تا آیندگان ندانند بی‌عرضگانِ این برهه از تاریخ ما بوده‌ایم

 اما روزهای بدتری هم میرسد که بالشت را به آغوش میکشی 

                                             چون کسی را لایق آغوش خود نمیبینی!

        بلکه لذت بردن از گامهایی که بر میداری...

گاهی ازغصه ی تنها شدنش می بارد....

                                 ترس من فاصله هاست...

وحشت از قصه که نه ...

                                                               ترس من خاتمه هاست...

ترس بیهوده ندارم،صحبت از خاطره هاست...

                                 صحبت از کشتن ناخواسته ی عاطفه هاست...

کوله باریست پراز هیچ که بر شانه ی ماست...

                                گله از دست کسی نیست،مقصر دل دیوانه ماست...

 دلی را نشکن شاید خانه خدا باشد

کسی را تحقیر مکن ، شاید محبوب خدا باشد

 از کمکی دریغ مکن ، شاید کلید بهشت باشد

 سر نماز اول وقت حاضر شو ، شاید آخرین دیدارت با خدا باشد

          که تحمل این همه غم را آسان می کند....

      و آنگونه  بمیران  که  کسی  به  وجد   نیاید  از  نبودنم ...

 تا نگویی که دلم غافل از آن عهد و وفاست...

  خوب رویان همه گر با دل من خوب شوند / خوب من ، با همه خوبان حساب تو جداست

 دلتنگ تر از همه ی دلتنگی ها، گوشه ای می نشینم و حسرت ها را می شمارم

 و باختن ها را...

               و صدای شکستنها را... 

 و وجدانم را محاکمه می کنم!

 من کدامین قلب را شکستم و كدامین امید را نا امید کردم و کدامین، احساس را له کردم و

 کدامین، خواهش را نشنیدم و به کدام دلتنگی خندیدم...

 که این چنین دلتنگم؟

               یا

                        چون تنها بود سنگ شد...

ای اشک آهسته بریز که غم زیاد است...

دریا دزد کفشهای من !

مردی که از دریا ماهی گرفته بود روی ماسه های ساحل نوشت:

دریا سخاوتمند ترین سفره هستی !

موج آمد و جملات را با خود شست...

تنها برای من این پیام را باقی گذاشت که:

برداشتهای دیگران در مورد خودت را در وسعت خویش حل کن تا دریا باشی...

ای دلم زهر جدایی را بخور                            چوبی عمری با وفایی را بخور

ای دلم دیدی که ماتت کرد و رفت                      خنده ای بر خاطراتت کردورفت

من که گفتم این بهار افسردنیست                        من که گفتم این پرستورفتنی ست

اه،عجب کاری به دستم داد دل                          هم شکست و هم شکستم داد دل

               ولی میشه با دقت آغاز کرد و یک پایان زیبا ساخت...

      تو بودي و کلي آدماي حسود؟

  تقصير همون حسوداست که حالا 

                                     هستي ما شده يکي بود يکي نبود...

    و دلم غرق در آرزوها 

                           يا به قدرت بيکرانت دستهايم را توانگر گردان

  ويا دلم را از آرزوهاي دست نيافتني خالي کن...